சிலுவையில் அறையப்பட்ட கள்ளர்களின் நடத்தை
- மத்தேயு/மாற்கு: மத் 27:44; மாற் 15:32
- இயேசுவுடன் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இரண்டு கள்ளர்களுமே அவரைப் பழித்துரைத்தனர்.
- லூக்கா: லுக் 23:39-42
- அவர்களில் ஒருவன் பழித்துரைத்தான்,
- ஆனால் மற்றொருவன் மனந்திரும்பி இயேசுவிடம் தன்னை நினைவுகூருமாறு வேண்டினான்.
இதுவும் முரண்பாடு அல்ல; மாறாக, இது சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த மணிநேரங்களில் நடந்த ஒரு அற்புதமான மனமாற்றத்தின் (Change of Heart) வரலாற்றுப் பதிவாகும்.
ஒரே நிகழ்வில் காலப்போக்கில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை சுவிசேஷகர்கள் எப்படிப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, இதை இரண்டு கட்டங்களாகப் பிரிக்கலாம்:
1. ஆரம்ப நிலை (மத்தேயு மற்றும் மாற்கு சுவிசேஷங்களின் பதிவு)
- இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஆரம்ப நேரங்களில் (காலை 9 மணி அளவில்), இரண்டு கள்ளர்களுமே தாங்கள் அனுபவிக்கும் கொடூரமான வலியிலும் ஆத்திரத்திலும் இருந்தனர்.
- கீழே நின்ற மதத்தலைவர்கள், போர்வீரர்கள் மற்றும் கூட்டத்தாரோடு சேர்ந்து, இரண்டு பேருமே இயேசுவை நிந்தித்தார்கள்.
- "நீ தேவனுடைய குமாரனானால் உன்னையும் எங்களையும் இரட்சித்துக்கொள்" என்று இரண்டு பேருமே ஆரம்பத்தில் ஏளனம் செய்ததைத்தான் மத்தேயுவும் மாற்கும் தங்கள் சுவிசேஷங்களில் பதிவு செய்துள்ளனர். அவர்கள் இயேசு ஆரம்பத்தில் சந்தித்த ஒட்டுமொத்தமான நிராகரிப்பை மையப்படுத்துகிறார்கள்.
2. பிற்பட்ட நிலை - மனமாற்றம் (லூக்கா சுவிசேஷத்தின் பதிவு)
- நேரம் செல்லச் செல்ல (சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு), சிலுவையில் இயேசு நடந்துகொண்ட விதத்தை அந்த இரண்டு கள்ளர்களும் மிக அருகிலிருந்து கவனித்தார்கள்.
- தங்களைப்போல அவர் சபித்துப் பேசாமல், தம்மைச் சிலுவையில் அறைந்தவர்களுக்காக, "பிதாவே, இவர்களுக்கு மன்னியும், தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே" (லூக்கா 23:34) என்று ஜெபித்ததைக் கேட்டார்கள்.
- இயேசுவின் இந்த அன்பையும், பொறுமையையும், அங்கு நடந்த இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நிகழ்வுகளையும் கண்ட அந்த இரண்டு கள்ளர்களில் ஒருவனுடைய இருதயத்தில் ஆவியானவர் கிரியை செய்தார்.
- அவனுக்குள் தேவபயம் உண்டானது. தன் குற்றத்தை உணர்ந்து, தன் சக கள்ளனைப் பார்த்து "நீ தேவனுக்குப் பயப்படுகிறதில்லையா?" என்று கண்டித்தான். இயேசு குற்றமற்றவர் என்பதை உணர்ந்து அவரை விசுவாசித்து, "ஆண்டவரே, நீர் உம்முடைய ராஜ்யத்தில் வரும்போது அடியேனை நினைத்தருளும்" என்று மன்றாடினான்.
இறையியல் நோக்கம் (Theological Purpose):
லூக்கா ஒரு மருத்துவர், மேலும் அவர் புறஜாதியினருக்கும், பாவிகளுக்கும், சமுதாயத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் கிடைக்கும் தேவ கிருபையை (Grace) மையப்படுத்தித் தனது சுவிசேஷத்தை எழுதியவர். எனவே, மரணத் தருவாயில்கூட மனந்திரும்பிய ஒரு கொடிய பாவிக்குக் கிடைத்த அந்தப் பெரிய இரட்சிப்பை லூக்கா மிகவும் முக்கியத்துவப்படுத்திக் காட்டுகிறார்.
சுருக்கமாக:
காலையில் இரண்டு பேருமே இயேசுவை நிந்தித்தார்கள் (மத்தேயு, மாற்கு); ஆனால் மதிய வேளையில், இயேசுவின் அன்பைக் கண்ட ஒருவன் மட்டும் மனந்திரும்பி இரட்சிப்பைப் பெற்றான் (லூக்கா). இந்த இரண்டு பதிவுகளையும் இணைத்துப் பார்த்தால் மட்டுமே, சிலுவையில் வெளிப்பட்ட அந்த முழுமையான கிருபையின் ஆழத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும்.